مذهب و طريقت هجويرى : در شريعت از مذهب امام ابو حنيفه و در طريقت از مسلك جنيديه پيروى مىكرد و « صحو » را فناگاه مردان مىدانست و آن را بر « سكر » كه بازيگاه كودكان است ترجيح مىداد : « شيخ من گفتى ، و وى جنيدى مذهب بود كه : سكر ، بازيگاه كودكان است و صحو ، فناگاه مردان است من كه ، على بن عثمان جلابىام مىگويم بر موافقت شيخم - رحمة الله عليه - كه : كمال حال صاحب سكر ، صحو باشد و كمترين درجه اندر صحو از رؤيت بازماندگى بشريت بود » . و در تعريف طريقهء جنيديه مىگويد : « اما الجنيدية ، تولى جنيديان به ابو القاسم الجنيد بن محمد كنند - رض - و اندر وقت ، وى را طاوس العلماء گفتندى و سيد اين طايفه و امام الائمهء ايشان بود . طريق وى مبتنى بر صحو است برعكس طيفوريان ، و اختلاف وى گفته آمد . و معروف‌ترين مذاهب و مشهورترين ، مذهب وى است و مشايخ من ، رح ، جمله جنيدى بوده‌اند » . به عقيدهء او پيروان طريقت بايد ، كتاب و سنت و اجماع را محترم دارند و مراعات كنند و عمل به شريعت را در همه احوال ضرورى شمارند و صوفى صافى كسى است كه از تظاهر و غفلت و مداهنه و جهل بپرهيزد و پيرى برگزيند و تحت ارشاد او قرار گيرد و دين به دنيا نفروشد و از بزرگان ، ادب آموخته ، گوشمال زمانه بچشد : « معاذ رازى گفت : « اجتنب صحبة ثلاث اصناف من الناس . العلماء الغافلين و الفقراء المداهنين و المتصوفة الجاهلين اما علماء غافلين آنان باشند كه دنيا را قبلهء خود گردانيده باشند و از شرع آسانى اختيار كرده و پرستش سلاطين بر دست گرفته و درگاه ايشان را طواف‌گاه خود گردانيده و جاه خلق را ، محراب خود كرده . . . اما فقراء مداهنين آنان باشند كه چون فعل كسى بر موافقت هواى وى باشد ، اگرچه باطل بود ، بر آن فعل ، او را مدح گويند و چون بر مخالفت هواى ايشان كارى كنند ، اگرچه حق بود ، وى را بدان ، ذم كنند و از خلق